NEDEN VE NASIL

  Her gece yastığa başımızı koyduğumuzda, fiziksel dünyanın tüm sınırlarını arkamızda bırakıp muazzam bir yolculuğa çıkarız. Rüyalarımızda uçarız, hiç görmediğimiz mekanlarda dolaşır, zamansız fırtınaların ortasında kalırız. O an her şey o kadar gerçektir ki, kalbimizin ritmini göğsümüzde hissederiz. Ancak gözlerimizi açtığımız o ilk saniyede, sanki sihirli bir el devreye girer ve o koca evreni bir sis bulutu gibi yok eder. Geriye sadece parmaklarımızın arasından kayıp giden, yakalamaya çalıştıkça uzaklaşan soluk bir his kalır. ​Peki ama neden? Zihnimiz her gece bizzat inşa ettiği bu devasa sinema filmini, sabah olduğunda neden bizden saklar? Ruhun bu gizemli unutuşunun arkasında ne yatıyor? ​Bilimin Cevabı: Kimyasal Bir Hafıza Silgisi ​Nöroloji ve uyku bilimi, rüyaları unutmamızı beynimizin çalışma prensiplerine bağlar. Biz uyurken, özellikle rüya gördüğümüz REM uykusu evresinde, beynimizin mantık, zaman algısı ve uzun süreli hafızadan sorumlu olan ön lobu (prefrontal korteks) büy...

  Bugün size tarih kitaplarında anlatılan o sıkıcı, steril ve "insanlık yavaş yavaş gelişti" masallarını bir kenara bıraktıracak bir hikaye anlatacağım. Şanlıurfa’daki o gizemli tepeye, Göbeklitepe’ye gideceğiz. Ama bu sefer bir turist gibi değil, insan psikolojisini çözmeye çalışan birer dedektif gibi bakacağız. ​Çünkü orada, 12.000 yıl önce yaşanmış muazzam bir adanmışlık ve hemen ardından gelen büyük bir dehşet gizli. ​Ezberleri Bozan Gerçek: Önce İnanç Geldi! ​Yıllarca bize ne dediler? "İnsanlar önce tarımı buldu, yerleşik hayata geçti, karnını doyurdu, sonra boş vaktinde hadi tapınak yapalım dedi." Külliyen yalan! Göbeklitepe bu teoriyi yerle bir etti. ​Orada ne su vardı, ne ev, ne de tarım. İnsanlar hala avcı-toplayıcıydı. Urfa ovasının bereketiyle karınlarını doyurur doyurmaz, henüz kafalarını sokacak bir evleri bile yokken o devasa, üstü açık tapınakları diktiler. Yani insanoğlunun ilk derdi konfor değil, Yaratıcıya yönelmekti. ​Fiziksel olarak tıpkı bizim g...

  Hayatın sıradan bir anında, aniden durakladığınız oldu mu hiç? Bir dostunuzla kahve içerken, sokakta yürürken ya da sadece bir bardağa su doldururken içinizi tuhaf, ürpertici bir his kaplar: "Ben bu anı daha önce aynen yaşamıştım." ​Kelimeler, mekan, havadaki koku, o anki ışık... Her şey ama her şey daha önce oynatılmış bir filmin kasetinden fırlamış gibidir. Mantığınız size bunun ilk kez gerçekleştiğini söylese de, içinizdeki o kadim ses aksini iddia eder. Saniyeler süren bu gizemli hisse modern dünya "Dejavu" diyor. ​Peki bu durum gerçekten sadece zihnimizin bize oynadığı küçük bir oyun mu, yoksa ruhumuzun zaman algısını kırıp geçtiği o nadir anlardan biri mi? ​Bilimin Gözünden: Nörolojik Bir Gecikme ​Modern tıp ve nöroloji, dejavu hissini oldukça rasyonel bir temele oturtur. Beynimiz, sağ ve sol loblardan gelen bilgileri milisaniyelik bir hızla birleştirir. Ancak bazen, yorgunluktan ya da stresten dolayı loblardan biri bilgiyi diğerine göre mikroskobik bir geci...

  Modern dünya bize sürekli bir şeyleri dikte ediyor: "Plan yap, geleceğini kontrol et, ipleri elinde tut!" Sabah uyandığımız andan gece başımızı yastığa koyana kadar hayatı bir satranç tahtası gibi yönetmeye çalışıyoruz. Ancak ne yaparsak yapalım, bazen işler planladığımız gibi gitmez. Tam her şeyin sarpa sardığını, kontrolü kaybettiğimizi düşündüğümüz o çaresizlik anında ise mucizevi bir şey olur: Hiç hesapta olmayan bir kapı açılır, karşımıza doğru bir insan çıkar ya da tamamen tesadüf sandığımız bir olay bizi bambaşka bir ferahlığa taşır. ​Peki ama neden biz direnmeyi bıraktığımızda hayat bizi ödüllendirir? Evrenin arkasında dönen bu görünmez dişliler nasıl çalışır? ​Kontrol İllüzyonu ve Akışın Gücü ​Aslında en büyük yanılgımız, hayatı sadece kendi irademizle kontrol edebileceğimizi sanmaktır. Bizler planlarımıza o kadar körü körüne bağlanırız ki, evrenin bizim için hazırladığı daha büyük, daha "ak" ve saf ihtimalleri göremez hale geliriz. ​Hayatı zorlamak, akın...

  Bazen hiç tanımadığınız bir şehre gider, bir sokaktan geçerken orayı daha önce avucunuzun içi gibi bildiğinizi hissedersiniz. Ya da daha çarpıcısı; hayatınıza yeni giren bir yabancıyla iki çift laf ettikten sonra, içinizden bir ses size o insanı yıllardır, hatta belki de asırlardır tanıdığınızı fısıldar. Aradaki tüm resmiyet duvarları anında yıkılır, kelimeler akıp gider ve ruhunuz derin bir "evine dönmüşlük" hissiyle kaplanır. ​Mantığınız "Bu insanı daha yeni gördün" derken, kalbiniz "Onu çok iyi tanıyorsun" diye diretir. ​Peki ama neden bazı ruhlar birbirine bu kadar aşinadır? Ve hayat, tesadüf süsü verdiği bu mistik karşılaşmaları önümüze nasıl çıkarır? ​Frekansların Sessiz Anlaşması ​Modern bilim buna psikolojik bir projeksiyon, geçmişteki tanıdık yüzlerin zihindeki bir yansıması diyebilir. Ancak ruhsal boyutta bu durum, kelimelerin ötesinde bir frekans senkronizasyonudur. Her insanın etrafına yaydığı görünmez bir enerji alanı, bir ruhsal imzas...

  Hayatımız boyunca hep bir aydınlık arayışı içindeyizdir. Huzurlu bir zihin, dingin bir ruh, her şeyin yolunda gittiği o "ak" ve saf alan… Ancak çoğumuzun gözden kaçırdığı mistik bir kural vardır: Gecenin en koyu anı yaşanmadan, şafak sökmez. Ruhun o en berrak, en aydınlık tarafıyla tanışmak, vitrinde duran hazır bir hediyeyi almak kadar kolay değildir. O ışığa ulaşmak için, önce kendi içimizdeki o ürkütücü gölgelerle yüzleşmek zorundayızdır. ​Peki ama neden sistem böyle işler? Ve biz bu karanlık tünellerden geçerek ruhumuzun o saf beyazlığına nasıl ulaşırız? ​Kaçtığımız Gölgeler Aslında Kim? ​İsviçreli ünlü psikiyatr Carl Jung, insanın toplumdan ve hatta kendisinden gizlediği, bastırdığı tüm duygularına, korkularına ve kırgınlıklarına "Gölge" der. Bizler kırılmaktan korktuğumuz için duvarlar öreriz, zayıf görünmemek için maskeler takarız. Ruhumuzun derinliklerine ittiğimiz o öfkeler, hayal kırıklıkları ve "acaba yetersiz miyim?" şüpheleri, biz onlardan k...